Head High Second Floor ภูมิใจเสนอ Bad Art Saves My Life โดย หนุ่มโรงงานน้ำตา นิทรรศการที่นำเสนอศิลปะในฐานะการต่อสู้กับความผิดหวังและอิจฉาของคนในวงการอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ โดยผลงานถูกสร้างขึ้นเป็นเครื่องมือเพื่อรับมือต่อความทุกข์ทรมานที่กัดกินในใจ ไม่ได้ใช้แนวคิดหรือทักษะที่ยิ่งใหญ่ แต่เป็นเพียงอารมณ์ขันและการคิดนอกกรอบตรรกะในชีวิตการทำงานที่ทำให้เกิดรอยยิ้มจางๆ และลืมความเศร้าได้ชั่วครั้งชั่วคราว แต่เมื่อร้อยเรียงผลงานเหล่านี้มานำเสนอร่วมกันก็สามารถเป็นภาพแทนของผู้คนในยุคสมัยปัจจุบันได้อย่างน่าประหลาด
Bad Art Saves My Life แบ่งเป็นสามห้องนิทรรศการที่มีความหมายเชื่อมโยงกัน ส่วนแรก The Money Face ที่เล่าถึงยุครุ่งเรืองของการขายคาแลคเตอร์ในรูปแบบ NFT ซึ่งถูกยกมาเล่าถึงผู้ซื้อขายในตลาดศิลปะที่มองข้ามรสนิยมและหันมาสนใจเพียงมูลค่าและกำไรทางธุรกิจ โดยศิลปินใส่อักษรย่อสกุลเงินลงบนใบหน้าผู้คนในเครื่องแบบอาชีพต่างๆ ส่วนที่สอง Room full of memes ที่นำมีมยอดนิยมมาผลิตซ้ำเป็นจิตรกรรม ในฐานะการบันทึกประวัติทางวัฒนธรรมอารมณ์ขันที่ผู้คนทั่วโลกช่วยแบ่งปันกันเพื่อผ่อนคลายความทุกข์ และส่วนสุดท้าย Not Ready Readymade ซึ่งศิลปินนำข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน มาใส่ตัวอักษรในรูปแบบบทกวี คำคม หรือมุขตลก สะท้อนความพยายามที่ศิลปินอยากเยียวยาความทุกข์ที่ได้รับจากวิถีชีวิตปัจจุบัน ด้วยการมองหาแง่มุมที่ชวนให้หัวเราะได้
Bad Art Saves My Life จัดแสดงที่ Head High Second Floor เชียงใหม่ ตั้งแต่วันที่ 28 กุมภาพันธ์ จนถึง 10 เมษายน 2569 โดยมีพิธีเปิดในเย็นวันเสาร์ที่ 28 กุมภาพันธ์นี้ นิทรรศการเดี่ยวโดย บี วรวุฒิ สัจจะปรเมษฐ (หนุ่มโรงงานน้ำตา - Tear Factory Boy)
|
การจัดการแบบครบวงจรการผลิต
